ครูควรตั้งโจทย์อย่างไร ให้ตัวเองได้ความรู้ด้วย

เมื่อวานผมถามลูกชายถึงการบ้านที่เขากำลังทำอยู่ เพราะเห็นง่วนอยู่กับอินเตอร์เน็ต คำตอบที่ได้คือ ครูให้หารายชื่อนักวิทยาศาสตร์ แล้วแบ่งประเภทว่าเป็นนักวิทยาศาสตร์บริสุทธ์ (ไม่เกี่ยวกับ Virgin) กับวิทยาศาสตร์ประยุกต์

ผมเลยถามต่อว่า แล้วได้ชื่อนักวิทยาศาสตร์คนไหนบ้างล่ะ เอดิสันอย่างนี้ อาคีมีดีส กาลิเลโอ เป็นต้น ผมบอกกับลูกทันทีเลยว่า โอ้โห ทำไมมีแต่นักวิทยาศาสตร์รุ่นเก่า เก๋ากึ๋ก ทั้งนั้นเลย สมัยพ่อเรียนก็รู้จักแล้ว นี่พ่อเรียนมา 30 กว่าปีแล้วนะเนี่ย สมัยลูกก็ยังเหมือนเดิมหรือเนี่ย

เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงคำพูดของพี่คนหนึ่งที่มักจะได้รับเชิญให้ไปเป็นวิทยากรบรรยายในองค์กรใหญ่ๆ มาหลายแห่ง เขาพูดไว้ว่า “เวลาสอนคนอื่น อย่าให้ความรู้เขาไปอย่างเดียว ต้องเอาความรู้จากคนฟังด้วย เรื่องอะไรจะเหนื่อย แล้วรู้เท่าเดิม”

นี่จึงเป็นที่มาของหัวข้อนี้ คือ ครูควรจะตั้งโจทย์การบ้านอย่างไร จึงจะทำให้ตัวครูเองได้ความรู้มากขึ้นด้วย ลองคิดดูซิครับว่า หากเด็กนักเรียนแต่ละคน ซึ่งรวมๆ แล้ว อย่างที่บดินทร์นี่ก็ตกประมาณ 800 คน หากเด็กเหล่าี้นี้หาคำตอบที่เป็นความรู้ใหม่ๆ เราจะได้เรียนรู้มากขึ้นขนาดไหน?

อย่างโจทย์ที่ลูกชายผมได้รับมานั้น หากเราดัดแปลงอีกหน่อยให้เฉพาะเจาะจงมากขึ้น เช่น หาชื่อนักวิทยาศาสตร์ที่มีผลงานทางด้าน พลังงานทดแทน นาโนเทค หรือไบโอเทค อย่างนี้มั่นใจได้แน่นอนว่า เราจะได้ความรู้ใหม่แน่ๆ

ทำไมถึงคิดตั้งโจทย์แบบนี้ ก็เพราะเรื่องพลังงานทดแทน นาโนเทค กับไบโอเทค จะกลายเป็นเรื่องที่สำคัญมากในอนาคตอันใกล้นี้ กว่าเด็กเหล่านี้จะเรียนจบ ทำงาน เขาควรจะรู้ว่า ควรเรียนวิทยาศาสตร์สาขาไหน ที่มีอนาคตแน่ๆ

ปล.  ผมถามลูกถึง นักวิทยาศาสตร์ไทย ก็ได้คำตอบเพียง พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ก็น่าคิดนะครับว่า เด็กๆ เราไม่รู้ว่ามีนักวิทยาศาสตร์ท่านอื่นๆ อีกหลายท่าน ที่เราควรรู้จักผลงานของท่านเหล่านั้นเช่นกัน ใครบ้างหรือ? ตั้งเป็นโจทย์ซิครับ!